Calaméo - Haemus Plus onLine

Damaret e qafes

Përgjegjësia mbi përmbajtjen e shkrimeve u takon autorëve. Responsabilitatea pentru conţinutul materialelor aparţine autorilor. Între obsesionalitate și sadism Cycle romanesque Saga Balcanique.

Loading...

Fragments et extraits da la critique française littéteraire Stili: alter-ego e tekstit dhe përmasë e vërtetësisë Dëbimi i së puthurës Alungarea sărutului Nu te răzbuna! Apo vetëm fakti që sa më shumë autorë stërmundohen të kenë fatin e tij?! Iertați-mă, dar nu prea iese clar ce a ieșit în urma acestei glorii.

Sau doar faptul că din ce în ce mai mulți autori se străduiesc să aibă norocul lui?! Karakter i fuqishëm, vendosmëri, shpirt luftarak, vetëmohim, mbajtje e fjalës së dhënë, zhdërvjelltësi, frymë krijuese, ndjeshmëri e lartë, atmëmëdhedashuri, mall… Këto tipare tonat i joshin studiuesit e huaj të zhbirojnë më në thellësi botën e begatë shqiptare, — këtë enigmë dhe mrekulli, — në përpjekje për të gjetur shpjegimin e dinamizmit e të vitalitetit shqiptar, të pazbehur as nën thundrën e pushtuesve të huaj, as nën trysninë e diktaturës vendëse.

Ndër idetë e pandryshueshme të historisë sonë bëjnë pjesë ato të unitetit e të pavarësisë, të damaret e qafes e të lirisë. Uniteti, i kuptuar në tërë kompleksitetin e vet, si unitet i kombit, i zanafillës historike të tij, i gjuhës, i territorit, i interesave ekonomike, i organizimit politik, i jetës shpirtërore dhe kulturore, përfton përmbajtjen thelbësore të vetëdijës historike shqiptare, në të gjitha etapat e përshkuara prej saj.

Duke sintetizuar prirjet themelore të zhvillimit tonë historik, shpaloset një program i gjerë për historiografinë shqiptare të çpolitizuar. Na duket se në këtë kuadër detyrë kryesore është hartimi i historisë së njësuar të shqiptarëve, që duhet të japë me vërtetësi çdo etapë të zhvillimit ekonomik e shoqëror, çdo periudhë historike, luftrat sociale përkatëse, veprimtarinë politike, dhe të shtjellojë, në damaret e qafes e argumenteve, fakteve dhe dokumenteve, si rolin e popullit e të klasave e shtresave shoqërore, ashtu edhe të udhëheqësve të ndryshëm të shtetit, të personaliteteve të shkencës e të kulturës.

Një analizë e tillë e thelluar do të çonte në përcaktimin e vendit në histori, e prejardhjes dhe vazhdimësisë sonë në trevat eurojuglindore.

Aq më tepër kur dihet që kemi një të kaluar lavdiplotë, që përfaqëson trashëgiminë më të çmuar të popullit tonë. Prej këtej del edhe detyra për ta ngritur në një shkallë më të lartë këtë trashëgimì, duke e pasuruar me arritje të reja materiale dhe shpirtërore.

inflamația articulară în mână

Uniteti i historisë sonë nuk është ideologjik apo propagandistik, siç është orvatur ta paraqitë ndonjë autor nga zona të tjera gjeografike, por është i lidhur me vërtetësinë e fakteve, me faktorë objektivë, me dëshmi të pakundërshtueshme dhe kuptimplota.

Ndër këta faktorë rreshtojmë: zanafillën historike të përbashkët të shqiptarëve, gjuhën e përbashkët, njëjtësinë e jetës shpirtërore dhe kulturore, unitetin e territorit e të organizimit politik.

Vërtetësia e faktorëve të sapopërmendur është vënë në dukje nga zbulimet e panumurta arkeologjike, nga hulumtimet etnografike, gjuhësore dhe kulturore.

inflamație post traumatică a articulațiilor

Gjithashtu, dijetarët humanistë evropianë, që janë marrë me popullin shqiptar, e kanë pohuar realitetin e unitetit tonë gjithëpërfshirës. Në të njëjtën kohë, duhet mbajtur mirë parasysh që uniteti, njëjtësia e historisë sonë, përshfaqet si tripërmasore.

Së pari, ajo është hapësinore; së dyti është njëherazi kohore, — ekziston një lidhje damaret e qafes mes drejtimeve të zhvillimit të përgjithshëm të shoqërisë shqiptare, — ashtu sikurse është edhe strukturore, falë ndërvarësisë midis fushave të ndryshme të jetës sonë gjatë kohërave.

Ky tripërmasim ka mbarështruar një bazë edhe më të qëndrueshme për zhvillimin e vetëdijes historike. Pra, përfundimi i pamohueshëm në të cilin çojnë objektivisht dëshmitë e të gjithë burimeve të historisë së popullit shqiptar është ekzistenca e një uniteti të damaret e qafes dhe e një vijimësie të jetës shoqërore në të gjithë rrafshet. Konfiguracioni i territorit të Ilirisë së lashtë ka mundësuar vazhdimësinë dhe unitetin etnik të damaret e qafes të të gjitha krahinave historike të banuara prej tyre, pavarësisht nga sundimi i huaj apo nga karakteri i marrëdhënieve juridike që ata kanë pasur me shtetet e tjerë.

Kjo ka përcaktuar edhe paprerëshmërinë, pandalshmërinë e luftës së tij për bashkim dhe pavarësi. Damaret e qafes dhe pavarësia janë sumus-i i ekzistencës sonë historike. Ato nuk kanë ardhur në mënyrë të copëzuar, as si diçka e rënë nga qielli; tradita e tyre nuk ka rreshtur asnjëherë. Finalizimi i unitetit kombëtar e shtetëror i luftrave për çlirim shoqëror e për pavarësi më 28 Nëntorafirmimi i fuqishëm shoqëror e kulturor i Shqipërisë demokratike në ditët tona, përbëjnë kurorëzimin e përpjekjeve shekullore me gjak e me penë, e aspiratave të shqiptarëve të kudondodhur për të pasur një shtet unitar të pavarur, për të jetuar të lirë, në paqe, mirëkuptim e bashkëpunim me fqinjët e me të gjithë popujt.

Një tjetër përbërëse e vetëdijës historike shqiptare përfaqësohet nga themelësia morale-humane e veprimeve tona historike, nga fisnikëria dhe drejtësia e kauzës për të cilën kemi luftuar, nga konseguenca dhe koherenca, nga karakteri unitar i akteve tona historike. Populli ynë nuk ka zhvilluar luftra grabitqare, pushtuese, nuk ka lakmuar tokat e pasuritë e të tjerëve, dhe nuk ka damaret e qafes shpërfillës ndaj luftrave të popujve të tjerë, në radhë të parë të fqinjve, për çlirim kombëtar dhe pavarësi.

Ai ka luftuar me vendosmëri për ruajtjen e trashëgimisë stërgjyshore, për mbrojtjen e gjithçkaje inflamația bursitei articulațiilor umărului i përket, që është de jure dhe de facto e tija. Në mbështetje të të dhënave historike mund të pohojmë se populli ynë është ngjizur gjatë mijëvjetshave në hapësirën ballkanike haemusiane dhe çdo metër katror tokë, çdo gur, janë spërkatur me djersën e gjakun e të parëve tanë.

Lidhur me problemin që po trajtojmë, më duket domethënës fakti që, si në mitologjinë e popullit tonë, në folklor, ashtu edhe në shkrimet tona historike, paraqitjet triumfaliste, ekzaltuese, nuk kanë pasur vend. Gjithçka është dhënë në masën e duhur, si jehonë e së vërtetës historike, sidomos në momente damaret e qafes të mëdha, të papërsëritshme.

Lavdimi i këtyre të fundit dhe i protagonistëve përkatës jo rrallë ka mbushur edhe zbrazëtitë që janë vënë re nga varfëria e dokumenteve, ose nga mungesa e plotë e tyre. Traditat dhe kultura mbarëpopullore kanë nxjerrë në dukje disa tipare shpirtërore dhe vlera morale veçorizuese për mënyrën e perceptimit dhe kremtimit nga masat e gjera të evenimenteve historike.

Në shekullin XIX, kur letërsia e kultivuar zuri të pasqyronte evenimentet historike të kohës, populli ynë e përjetoi si një krijimtari të mirëfilltë të vetën dhe e përfshiu në folklor.

Kjo dukuri shpjegohet vetëm e vetëm përmes njëjtësisë së qëndrimit dhe të mënyrës së interpretimit të ngjarjeve themelvënëse të historisë sonë. Mbartja e disa heronjve nga realiteti historik në letërsinë popullore dëshmon se bëmat e tyre u përgjigjeshin disa përmasave morale të psikologjisë kolektive. Si të tilla u shndërruan natyrshëm në shprehje të mitologjisë kombëtare. Damaret e qafes lidhje të ngushtë me themelësinë morale-humane të akteve tona historike, një dallojë e vetëdijës historike shqiptare është baraspesha e qëndrimit ndaj popujve të tjerë, çka duhet të bashkëshoqërohet me cartilajul tratamentului articulației genunchiului e theksuar aktiv, progresist të shkrimeve historike.

Natyrisht, në zanafillë të literaturës historike damaret e qafes qëndron ideja e detyrës dhe e përgjegjësisë ndaj atdheut e kombit. Nga ky këndvështrim, shkrimi i historisë është mision i shënjtë. Në të duhet të gjejë pasqyrim përmasa prometease e vetëdijës historike shqiptare, sidhe përpjekjet e parreshtura krijuese të popullit në organizimin e së sotmes, të qartësuar nga e vërteta e së kaluarës dhe nga perspektiva e së ardhmes.

Veçoritë infecția articulațiilor piciorului të shqiptarëve të mërguar sot në Evropë janë të varura para së gjithash nga statusi i të mosqënit qytetarë të Bashkimit Evropian, rrjedhimisht i të drejtave më të kufizuara nga ato që gëzojnë personat e ardhur nga shtete anëtare të Bashkimit Evropian. Përsa u përket lidhjeve me shtetin mëmë të bashkëkombësve tanë me banim e punë në Kontinentin e Vjetër, ato janë më të prekshme e të konkretizueshme më lehtë se sa të shqiptarëve të SHBA, Kanadasë apo Australisë për shkak damaret e qafes largësisë së madhe gjeografike.

Por për të gjithë bashkëkombësit tanë të kudondodhur është e njëjtë përparësia e mësimdhënies së gjuhës amtare me metoda sa më të efektshme me synim që, mundësisht fëmijët e mërgimtarëve, ta përvehtësojnë me themel, me shkrim e me gojë. Jo më pak e rëndësishme është edhe mbështetja e përbërëses shpirtërore të bashkësive shqiptare, pra fesë, e cila, krahas arësimit laik, ndikon në ruajtjen e identitetit kombëtar.

Objektet e kultit, përveç rolit specifik të besimit në Zot dhe aksioneve bamirëse, mund të ndihmojnë edhe në ndërmarrjen e realizimin e projekteve me karakter edukativ dhe forcimin e solidaritetit atdhetar të besimtarëve. Promovimi i vlerave tona kulturore tradicionale, si tjetër element i identitetit kombëtar, ka ndikim të fuqishëm për të na njohur e për të na pranuar bota si të denjë për të na bërë pjesë të organeve e forumeve vendimmarrëse rajonale e botërore.

Globalizimi, — jo gloBanalizimi!

  1. Revista HAEMUS - 30
  2. Durere umflare rigiditatea articulațiilor
  3. Calaméo - Haemus Plus onLine
  4.  Так почему… чего же он так долго ждал.
  5. Stadiul inițial al tratamentului cu artroza genunchiului
  6. Remediul bunicii pentru osteochondroză

Në këtë kontekst mendoj se po të harronim rrënjët stërgjyshore që kemi hedhur në këtë truall duke i vaditur me djersë e gjak në shekuj, nuk do të jemi këta që jemi dhe kështu si jemi, por të tjetërsuar, hushkulur, pra ashtu siç kanë dashur gjatë kohërave armiqtë tanë. Në Kontinentin e Vjetër damaret e qafes vendimtar drejt globalizimit do të hidhet përmes krijimit të Shteteve të Bashkuara të Evropës, çka nuk do të ndalet vetëm në ngritjen e disa institucioneve të qeverisjes në shkallë kontinentale, në caktimin e një Dite të Evropës, e një flamuri, steme, himni, kushtetute evropiane, e një monedhe të vetme të përbashkët.

Kjo formulë mund të ketë jehonë negative sidomos në myslimanët, që janë të shumtë në Evropën Qëndrore dhe në atë Lindore, sidhe tek hebrejtë Izraeli ëndërron të anëtarësohet në BE, megjithse gjeografikisht nuk është pjesë e Evropës. Madje Franca, një nga promotorët e BE-së, ka vënë në dukje se, në asnjë mënyrë nuk ka për të hequr dorë nga identiteti i saj.

ce medicamente restabilesc cartilajul vertebrelor

Franca dëshiron dhe nuk është e vetmja! Zgjidhja do të ishte moskundërvënia, madje pranimi i kulturës perëndimore, — evropiane e sidomos amerikane, — krahas paprekshmërisë së identitetit kulturor kombëtar.

vitamine pentru preparatele coloanei vertebrale și articulațiilor

Pra, siç thotë populli: Mishi të piqet, helli të mos digjet! Në shoqërinë në të cilën jetojmë asgjë nuk mbetet pa u prekur nga dukuria e globalizimit. Kjo dukuri është bërë një symbol i kohës, një proces i pakthyeshëm.

Ka mendime që globalizimi është sistemi i ri, i konceptuar shumë më mirë se sa i mëparshmi, i cili ishte i damaret e qafes dhe anemik për shkak të Luftës së Ftohtë që dominoi politikën ndërkombëtare qysh nga viti Falë globalizimit, të gjithë, sikurse shprehet Thomas L. Të gjitha përbërëset e shoqërisë sonë moderne: ekonomia, financat, kultura, politika, madje në një farë mase edhe feja, gjallojnë në epokën e kapitalizmit të tregut të damaret e qafes dhe kanë përfitime nga ky system që është bërë forca qëndrore e globalizimit.

Por edhe francezët, me gjithë teprimet specifike kombëtare, e pranojnë faktin që ekzistojnë përfitime nga globalizimi veçanërisht në fushën informatike dhe në atë ekonomike. Por përsa i përket ruajtjes së vlerave identitare të kulturës kombëtare, gjërat ndërlikohen. Globalizimi ka një ndikim vendimtar mbi kulturat dhe identitetet kombëtare.

Jo gjithmonë globalizimi nënkupton një shkallë të lartë komunikimi ose shkëmbim ndërmjet kulturave të ndryshme. Përgjigjja për pyetjen nëse informatika dhe ekonomia mund ta pasurojnë kulturën kombëtare, kërkon disa sqarime. Me të drejtë pohohet që procesi i globalizimit mund të jetë vërtet diçka e përkryer vetëm po qe se kulturat dhe shoqëritë e ndryshme kombëtare marrin pjesë në këtë proces në mënyrë të barabartë.

Por në rast se globalizimi trajtohet vetëm si një proces i drejtuar tërësisht nga shoqëritë dhe kulturat, që kanë në dorë fuqinë më të madhe ekonomike, atëhere homogjenizimi i kulturave mund të ketë rrjedhoja të papritura. Sistemi i standardizimit kulturor, veçorizues për globalizimin, promovohet, ndër të tjera, damaret e qafes me anë të internetit, televizionit dhe spoteve publicitare. Impakti kulturor i tyre mbi brezat e rinj është i fuqishëm në shkallë planetare dhe mund të integrohet në kulturën kombëtare, por gjuha, traditat e kultura kombëtare mbeten përcaktuese për identitetin kulturor.

Asnjëherë nuk mund dhe nuk duhet të fshihen si me fshesë kultura kombëtare, letërsia, arti, feja, traditat folklorike dhe muzikore dhe para së gjithash historia e një populli. Bota do të ishte më e varfër pa larminë e kulturave kombëtare. Ndryshe çfarë do të lemë pas nesh? Pra damaret e qafes të gjejmë një rrugë të mesme ndërmjet pranimit të globalizimit dhe ruajtjes së rrënjëve.

Nga mënyra se si do të damaret e qafes globalizimin dhe identitetin kombëtar, do të varet edhe e ardhmja jonë. Globalizimi përbën etapën e parë të ngjizjes damaret e qafes ekonomisë botërore si një e tërë.

Kjo do të gjejë pasqyrim të plotë në hapjen e kufijve, në gjithanshmërinë e shkëmbimeve të njerëzve, ideve, kapitaleve, mallrave dhe përmban shumë përmasa: politike, ekonomike, kulturore, shpirtërore etj. Nga ana tjetër, globalizimi dhe regjionalizimi janë procese plotësuese të shoqërisë bashkëkohore, procese që synojnë vendosjen e një baraspeshe ndërmjet mundësive për të përmbushur kërkesat për qytetërim dhe ato për kulturë.

Duhet të shtojmë këtu se midis globalizimit dhe integrimit vështirë se bëhet një dallim i qartë. Në një sesion shkencor të organizuar nga Akademia Rumune me rastin e Ditës së Kulturës Rumune, profesori Pop tregoi me shembuj bindës se edukimi sipas të të ashtuquajturit tip i ri në shkollat rumune, çon në formimin e brezave të tërë analfabetësh funksionalë.

Në fillimvitinkryetarja e Koalicionit qeveritar rumun, sh.

Letërsia e mirëfilltë i avitet kësisoj Historisë ashtu sikurse toka i avitet farës. Tekstet apokrife që nuk janë përpiluar për të rikrijuar copëza të damaret e qafes shkuarës në emër të ndonjë fushate mediatike, sjellin një përmasë mistike në perceptimin e Historisë. Tradicionalisht, Historia është shkruar nga fitimtarët, ndërsa Letërsia nga të mundurit. Kjo e vërtetë nuk na detyron ta dobësojmë rregullin për hir të përjashtimit, por të pranojmë se nganjëherë autori i një teksti apokrif pozitiv, i prirë nga kërkimi, shkoqitja dhe zhbirimi i Së Vërtetës, nuk ia ze vendin ndokujt, duke i zhvatur identitetin apo frymën jetike, por përfshihet në një proces empatie të epërme dhe ndonjëherë mund të themi: në metempsikozë.

Është e mundur, vallë, që Rumania bashkëkohëse të katandiset në një gjendje të tillë? Dhe, në rast se është vërtet kështu, apo afërsisht kështu, si ndodhi kjo? Gjatë kohërave janë dhënë përkufizime të panumurta për kulturën, pa qënë në një mendje për një të vetëm, të mbarëpranuar.

Revista HAEMUS - 30

Në rrafsh etimologjik, fjala kulturë është latine. Folja latine colo, - ere, colui, cultum, ka domethënie mjaft të larme: të mbjellësh tokëntë banosh, të zbukurosh, të kujdesesh, të mbrosh, të pëlqesh, të nderosh hyjnitë etj. Por kultura shpirtërore intelektuale e grupeve është një koncept më gjithëpërfshirës dhe besoj se ka të bëjë me tërësinë e shfaqjeve shpirtërore të një bashkësie, që mishërohen në krijime dhe realizohen, si rregull, nga institucione.

Kjo kulturë shpirtërore është ngjizur gjatë historisë, duke vazhduar edhe sot para syve tanë.

Haemus Plus 2017-20 onLine

Si rrjedhojë, ajo është një trashëgimí e përcjellë njëherazi përmes kujtesës individuale dhe kujtesës kolektive, të zhvilluar në vazhdimësi.

Askush nuk mund të përpunojë një krijim shpirtëror, - sado talent të ketë, - nëqoftëse nuk ka bërë të vetat këto trashëgimí, në rast se nuk i ka përthithur vlerat e mëparshme kulturore, nëqoftëse nuk është i pajisur me një forma mentis të caktuar, prodhuar nëpërmjet edukimit, të kumtuar nga e kaluara.

Por këtu nuk synoj të flas për kulturën vetjake, por për kulturën e asaj bashkësie njerëzore e cila quhet komb e, inflamația în articulația genunchiului cauzează radhë të parë, për kulturën kombëtare rumune. Kjo kulturë e rumunëve si komb nuk ka asnjë kuptim pa përbërësen e saj historike, ndërsa mungesa në të e përmasës historike përbën një veprim të papërgjegjshëm.

Si rregull, sot ekziston një ngurrim i përkrahur fort, ndaj së shkuarës e, për pasojë, ndaj historisëe shpërfillur nëpërmjet të paktën dy përligjjeve: 1. E kaluara është e panjohëshme, meqënëse është groposur përfundimisht në harresë. E shkuara nuk mund të riformësohet në varësi të kriterit të së vërtetës, përderisa e vërteta nuk ekziston.

Shpërfillja e përbërësit historik nga shoqëritë bashkëkohore, përfshi atë të Rumanisë, bie në sy në të gjitha fushat, por ajo që na intereson këtu është dëmi i kësaj dukurie mbi kulturën.

Hajde nivel pkehrash hajde!!! Imagjino se cfare njerez ka ne panelin e Fefzos niki tiki Keta komunistat e bere demokratë mbas tes,jane te shquar per tendence faljesh se trojeve tona JezercaAcum 8 luni Po si ka mundesi qe akoma ka njerez qe pranojn te flasin mire per figuren e tradhetarit te veteshpallurit mbret i shqiptareve pa asnje merit????!!!! Edhe Saliu tentoj me referendum te behej mbret Rrace e poshter, sperme turke

Një nga institucionet më të rëndësishëm të kulturës është shkolla dhe çdo kapitull me rëndësi i historisë së kulturës së një populli ze fill me arsimin. Të gjitha lëndët shkollore japin ndihmesë në formimin e kulturës individuale dhe të konceptit të kulturës në përgjithësi, në mendjet e njoma. Krijimet që na kanë paraprirë janë klasifikuar, - të paktën nga Rilindja e këtej, - në magneziu zenyth, historike historiografiketeologjike fetareletrare, juridike, shkencore, artistike, mjekësore etj, ndërsa qysh atëhere e më pas këto forma krijuese janë larmisuar e përkryer parreshtur.

Në botën e sotme, krijimi në fushat e shkencave të sakta, të natyrës dhe teknike është cilësuar nga shumë hulumtues si pjesa më e rëndësishme e kulturës. Por, me kalimin e kohës, nuk ka ndodhur kështu, prandaj trashëgimia kulturore e njerëzimit dhe e kombit transmetohet para së gjithash në shkollë, me anë të lëndëve si gjuha dhe letërsia rumune, gjuhët dhe letërsitë e huaja, historia, gjuha dhe letërsia latine, filozofia, feja, gjeografia etj.

Asnjëra nga këto disiplina nuk mund të studiohet e të kuptohet jashtë përbërëses së vet historike. Për shembull, ndër nocionet e para që duhen përvehtësuar nga letërsia rumune është njëpasnjëshmëria dhe përkufizimi i rrymave kulturore-letrare, fakt ky që është vërtetuar të paktën qysh në shekullin XVIII, kur elitat besonin se përmes kulturës mund të fitohet liria. Për shembull, krahasohen revolucionet e epokës moderne dhe bashkëkohore, duke nisur nga Revolucioni Anglez i shekullit XVII deri në Revolucionin Rumun të ës.

Njëlloj ndodh edhe me luftrat apo konfliktet e damaret e qafes, duke filluar nga Lufta e Trojës deri në Luftën e Dy Trëndafilëve në etapën e parë ose nga Luftrat Napoleoniane deri në Luftën e Dytë Botërore në etapë tjetër.

Kështu, disa nxënës mund të mësojnë diçka për Napoleon Bonapartin para se të dinë sadopak për Revolucionin e Madh Frëng, që lindi Napoleonin. Si damaret e qafes e mundur të arrihet në marrëzi të tilla?